Jestem absolwentką Wydziału Pedagogiki Resocjalizacyjnej w Wyższej Szkole Nauk Społecznych oraz ukończyłam prowadzony przez Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Psychiatrii i Opieki Środowiskowej w Krakowie 4,5 letni Podyplomowy Kurs Psychoterapii atestowany przez Sekcję Naukową Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. W trakcie studiów podyplomowych na kierunki Master of Science- Psychotraumatologia.
Prowadzę :
- psychoterapię indywidualną dla młodzieży powyżej 15 roku życia
- psychoterapię indywidualną dla osób dorosłych
- konsultacje wychowawcze dla rodziców.
W swojej praktyce integruje nurt psychodynamiczny, systemowy.
Swoją pracę poddaję stałej superwizji współpracując z certyfikowanym superwizorem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i Psychologicznego. Stale podnoszę swoje kwalifikacje uczestnicząc w kursach i warsztatach. Jako psychoterapeuta pracuje 11 lat. Swoje pierwsze doświadczenia zdobywałam pracując w Powiślańskiej Fundacji Społecznej, będąc socjoterapeutką a później kierownikiem placówki wsparcia dziennego. W kolejnych latach pracowałam w Poradni Rodzinnej dla ofiar Przemocy. Indywidualnie z rodzinami zastępczymi powiatu legionowskiego. Obecnie pracuje w Ośrodku Środowiskowej Opieki Psychologiczno Psychoterapeutycznej w ramach kontraktu NFZ, w Poradni Zdrowia Psychicznego dla dorosłych. Prowadzę praktykę prywatną również w formie on-line.
Wspieram osoby cierpiące min. na nerwicę, zaburzenia odżywiania, zaburzenia osobowości, osoby będące w żałobie po stracie bliskiej osoby, po stracie szerokorozumianej. Osoby z C-PTSD które wielokrotnie doświadczały traumatycznych wydarzeń, osoby z traumą relacyjną.
Psychoterapia to pewnego rodzaju podążanie w głąb siebie, podróż pełna małych i wielkich odkryć. To również dążenie do akceptacji świata wewnętrznego i zewnętrznego w atmosferze akceptacji i bezpieczeństwa.
Co i jak ,my tu będziemy robić ?
Myślę że to dość trafny przykład: Gdy pacjent wchodzi do gabinetu zdyszany, siada i mówi „ ale mi się chce pić, cały dzień nic nie piłem” rolą psychoterapeuty i dobrą interwencją będzie nie popędzenie po szklankę wody która daje tylko chwilową ulgę. Lecz wspólne poszukanie przyczyny dla czego tak się zadziało, że pacjent nie mógł o siebie zadbać? nie poczuł pragnienia ? uznał że jeszcze wytrzyma ?.
Terapeuta zauważy co się stało, empatycznie pokaże konsekwencje i wspólne z pacjentem poszuka przyczyn, w jego wcześniejszych doświadczeniach.